Osmanlı ekonomisinde hayvancılığın yeri önemlidir. Ekonomi tarıma dayandığında tarımla birlikte hayvancılık da gelişmişti. Göçebeler geçimlerini tamamen hayvancılıktan sağlıyorlardı. Devlet bunlardan besledikleri hayvan sayısına göre vergi alıyordu. Bazı yerlerde hayvan yetiştirilen çiftlerlerde kurulmuştu. Başta koyun ve keçi olmak üzere sığır , manda , at , katır, eşek ve deve en çok beslenen hayvanlardı. At ve sığır tarım faaliyetlerinde koşum ve çekim hayvanı olarak kullanılanlardı. Halkın besin maddeleri arasında süt ve yoğurdun önemi büyüktü. Bu nedenle köylerde her aile kendi ihtiyaçlarını karşılamak için hayvan beslerdi. At yetiştirilmesine önem verilirdi. At haberleşme , savaş ve taşıma vasıtası olarak kullanılırdı. Saray ve ordunun at ihtiyacını karşılamak için çiftlikler kuruldu. Göçebelerin asıl işleri hayvancılıktı. Şehirlerin et , yağ , yoğurt , tereyağı , peynir gibi ihtiyaçları bunlar tarafından karşılanırdı.

Hayvanların et ve sütlerinden yararlanıldığı gibi kıl , yapağı ve derilerinden de sanayi hammadesi olarak yararlanılıyordu. Göçebelerin dokudukları halı ve kilimlerin ham maddeleri hayvan yapağıları idi. Dericilik gelişmiş düzeydeydi. İpek böceği  ipekli dokumaların ham maddesini oluşturuyordu. Arıcılık ve deniz ürünlerinin yetiştirilmesi de hayvancılık alanına girmekteydi.